November writing plans: The Ruon Chronicles and Porselein

While the temperatures are cooling down for most of my readers (*waves hello*), the temperatures here on the Highveld are sweltering, leaving my poor desk fan to work most of the day at work to try and keep my space less stuffy.

To that end, I’m doing more of my writing early in the morning, leaving my melted brain to focus only on simple tasks like crocheting in the afternoons while I wait for it to cool down again. Which bring me to what I’ll be working on during November.

The Ruon Chronicles — The Knowledge Stones, Grove of Graves, and an untitled novella

The Knowledge Stones is starting to haunt me because I can’t seem to just finish it! But I guess it’s better to have it done properly that to have it only half done and sent out into the world!

At the moment I’m busy figuring out one of the fight scenes (it contains some of the Tellerassar/eagle shifters and promises to be epic). At the moments it’s only a bulleted list of things which much happen, and will take quite a bit of writing to get ready, I think. And probably watching some more eagle videos…

But after that it’s just the denouement and setting up the next story in the series; the novella Grove of Graves.

The problem with Grove of Graves

I wrote Grove of Graves quite on a whim, not sure where it would go and having no idea that I would slot it into the main narrative that would make up The Ruon Chronicles (as opposed to being just a novella set in Airtha-Eyrassa). Neither did I expect secondary characters which I’d already created for later books to pitch up and demand to not only be in Grove of Graves, but also in Knowledge Stones.


After writing The Knowledge Stones, and knowing that Grove of Graves takes place just a few years after that, I need to make some changes to the story before publishing the final version which will then be canon in The RuonChronicles.

However, you will still be able to read Grove of Graves as a standalone story and even start with that one before tackling The Knowledge Stones.

Basically the reading order will be The Knowledge Stones, Grove of Graves, the unnamed story I’m going to talk about in a bit, The Charms of Life and Death (which is set to be Book 1 of a series).

The as-yet unnamed story

So, as luck would have it, I stumbled across an idea for another story (or two) that is set outside of the main narrative of The Ruon Chronicles, but still set in Airtha-Eyrassa. These will be novellas (because who am I kidding when I say “they’ll probably only be short stories”!) and I will work on them from January 2019 in order to get at least one out by March 2019.

As they are not part of the main narrative, there is a bit more room to explore the world of Airtha-Eyrassa, which I think will not only be interesting to read, but will also help me to be able to write faster when I start with the serious series of The Ruon Chronicles. They will also be a good entry into the world for those just starting out reading the stories about the world.

One of the stories is set during the Ruon Wars in the Midlands/Northern Lands, with the other set in the more eastern parts of the continent.

Porselein — still busy tinkering

Yes, I know. It’s been like a year and I’m still not done. (But what a year!) I’m basically almost just about done with the full outline of Porselein  and one of the things that I think has held me back — that there isn’t really fantasy fiction for adults in Afrikaans so why bother writing some** — may just be a thing of the past now that the Afrikaans translation of The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring has been published. I can only hope.

Anyway, so I’m busy with the seventh module of my writing course (for which I am writing the book) and thanks to that have seen many instances where I need to rethink the pacing of the book or up the stakes some more. There is also some more backstory that I need to figure out completely and figure out how much of that I need to include in the book — if I need to include it at all.

** Ah, self-doubt. The seemingly ever-present companion of a writer.

A Note on Forgotten:

Because apparently I hate having any time off, I’ve decided to translate Forgotten into Afrikaans and make that available on Kobo as well. (Still pondering whether or not on Kindle…) However, this is not a priority for me at the moment, but more something that I want to do in-between working on my other projects. For now my main focus will be the Airtha-Eyrassa fiction and Porselein.

Forgotten is available in English at the moment, and you can read more about the story here.

Blog Header - Writing News - March 2018

Writing Update – March 2018

Hersenskim sponsored! 

I did it! I sponsored the word “hersenskim” in the Woordeboek van die Afrikaanse Taal (Dictionary of the Afrikaans Language – think the OED). Basically sponsoring words are a way of procuring more funds to continue with the lexicography work necessary to continue the dictionary. And, as “hersenskim” is one of my favourite words and the name of the blog, I decided that it’s perfect. Plus, check out my cool certificate…

WAT certificate - hersenskim

I’m going to the 2018 Medieval conference! 

In other awesome news, my paper proposal for the SASMARS conference in Stellenbosch in August this year has been approved and selected. Which means that I will give the paper at the conference, but also means I need to get to writing said paper…

The title of the paper is: “Rememberer of Gods and Kings: the Literature of Snorri Sturluson and His Interaction with Mythological Elements and History”. I can’t wait! I attended the conference in both 2012 and 2016 and it was so wonderful both times!

Guess what my vacation for the year is… (As I’m an independent scholar – i.e. not affiliated with a university – I have to pay for myself.)


Patreon fiction and beyond! 

While Box of Secrets is coming along, I am also slowly busy with the rest of “Forgotten”, a short story which came out of nowhere and demanded to be written. Okay, it came from a photo I saw on one of the stock photo sites, but the idea of making it into a horror story is quite new for me.

The behind the scenes for Porselein (my Afrikaans WIP) will mostly be on Patreon and only available to the Patrons – tier $1 and up. Some of the stories I post on Patreon, however, is open for anyone to read – so be sure to follow my Patreon link and follow me!


NaNoWriMo Prep 2017 – A Cover and Initial Feedback

It’s nearly the middle of October and, though I wish I could say that my planning is in full swing, it’s more like in half swing… It’s not that I have lost the muse or anything, it’s just that apart from being busy I went and became ill for nearly a whole week. Well, I guess rather now than in November, right?

Initial feedback

Initial feedback on the story and the style has been better than I had anticipated (yay!) and now I feel a lot more confident in writing Papier en porselein. After all, this is quite new territory for me! I am still busy doing research (and continued more with that during Illness Week than actual planning) and am finding that the story is slowly but surely coming together. I still need to make my antagonist stronger, though. He is still a bit two dimensional and boring. But, I still have two weeks left for that before Writing Starts!



In the meantime (and to make my NaNo page look a little better) I have also created a simple cover for the book…


NaNoWriMo – October Planning – Part 1

October has dawned and writers all over the world knows what that means – it’s NaNoWriMo novel planning time!

My NaNo novel is definitely going to be the first draft of Papier en porselein (Paper and Porcelain) and I am currently busy with research about porcelain. At the moment I am reading The White Road: A Journey into Obsession by Edmund de Waal. October will therefore be spent doing research as well as writing a macro and micro outline of the story.

Here’s the link to my Pinterest inspiration board for Papier en porselein.


Afrikaans Fiksie/Fiction – Labirint Twee

Die labirint se kronkelpad lei my al verder van die middelpunt en raak verstrengel met ander se paadjies. Die bol gare in my hande word al kleiner en kleiner soos ek deur die labirint loop en die gare, saam met ander s’n, soos ‘n web agter my laat. Om my is die groen mure, die baksteenmure, die ogies- en lemmetjiesdraad té hoog om oor te klim. As ek maar net die labirint van bo kon sien sou ek dalk antwoorde kon kry.

Is die labirint dalk ‘n ewigdurende sirkel; ‘n wiel wat slegs om en om beweeg waarin die eras, jare en seisoene hulle slegs herhaal? Of dalk is dit slegs vierkantig of reghoekig? Of dalk, soos die Nazca-lyne, sal dit prente vorm wat net van die wolke af gesien kan word en in geheim gehul is vir die sterflikes.

Maar ek stap steeds. Onder my voete is daar grond, gruis, gras. Herinneringe wat naderhand tot stof vertrap word soos wat hulle oor en oor en heen en weer in my kop ronddobber. Ek loop en loop deur die gange van my gedagtes terwyl die bol afrol. Iewers ver agter my is die beginpunt van die bol. Iewers in die middelpunt van die labirint. Iewers… maar ek kan nie fisies terugkeer nie. Die gare kan nie netjies opgerol en op ‘n ander pad geneem word nie. Dit wat reeds op die gare geëts is kan nie weer uitgevee word nie. Die wol kan nie weer wit gemaak word nie. En vir die hoeveelste keer wonder ek of daar net een pad uit die labirint is, of baie. Kan my voete al die tyd net hierdie een grond-gruis-gras pad volg? Kán wol weer wit gemaak word?

Ek stap verby ‘n lang gang vol portrette. Ek weet wie die gesigte in die olieverf is. Ek was daar toe elkeen omgekom het. Ek was die laaste een om hulle hande te neem. Ek was die laaste een wat hulle gesien het. Ek is die een wat hulle gare geknip het. Ander het dit dalk gespin en gemeet maar ek? Ek het net ‘n skêr gekry. Ek stap verby en kyk nie weer na die gesigte van dié wat onder my toesig deur die skoppensboer kom haal is nie.

Is dit reg dat ek – ek wat gare knip en weef en spin en sien hoe dit alles voor my oopvou soos ‘n fyn tapisserie – nou ook my eie pad moet stap om net aan die einde my eie gare te moet knip? Of gaan iemand anders dit knip?

Miskien gaan die gare net opraak.

Sal die uil ook vir my kom roep of die sterre vir my kom sing? Of wag net die skoppensboer?

Die gare word al minder en minder.

Maar my hande is nog nie moeg nie.

“Labirinte” kan verder gelees word op Wattpad.


Die uil en die skoppensboer

Deborah het voor al die ander inwoners geweet dat daar dié aand weer ‘n uil op pad is. ‘n Mens se lewe bestaan tog net uit twee tye: voor die uile kom en ná hulle gekom het. Party se uile is altyd naby en sweef geruisloos saam met hulle deur die leed van die lewe – totdat hulle huil-huil roep al is wat weerklink wanneer hulle oplaas die nag nader roep en die laaste gare geknip word. Maar sý, Deborah, is die een wat – verstrengel in ‘n ander se gare – moet wag tot die môre toe wanneer die uil die laaste keer sal roep om die skoppensboer te verwelkom. Tyd vir die uitgekose om oor sy sondes na te dink terwyl sy lewensgare meter-vir-meter, minuut-vir-minuut, deur haar vingers gly.

Die hekse-uur roep die doodsuil, met sy kennis van wie sou sterf nader. Kennis van die dood, maar geen om op haar skouer te kom sit en die rede vir al die lyding vir haar te fluister nie. Om haar neem die naggeluide van die kompleks oor. Die gehuil van nommer vier se baba wie besig is om tande te kry. Musiek wat doef-doef uit ‘n tiener se kamer weergalm totdat die pa luid kom stilmaak. Onrustige troeteldiere. Insekte wat fladder om al wat ‘n lig is. ‘n Slak by haar voete wat blink patrone op die plaveisel verf. Sy, soos ‘n halwe standbeeld met oë wat stip staar, maar hande wat gare saggies knoop en weef terwyl sy op die uil wag.

Deborah weef sommer ‘n paar ekstra patrone in om die uitgekose sterwer ‘n nagmerrie te gee terwyl sy nou besig is en die uil nog nie te sien is nie. Laat hy móói oor sy sondes dink in hierdie laaste aand. Net dalk skrik hy homself ook nugter.

Wanneer die doodsvoël oplaas tot by die vuiluil se dak sweef, kan jy die mensevrees vir die donker aanvoel. Daardie vrees waarop sy so goed kan teer voordat sy die gare in die donker ure knip. Daar is tóg iets omtrent die geluide van die nag.

Die doodsuil, ‘n nonnetjiesuil, roep drie maal en draai sy kop sodat hy reguit vir Deborah kyk. Sy gesig is wit en spookagtig in die straatlig. ‘n Voël wat eintlik te mooi is om die dood aan te kondig.

“Laat daar net iets met daai kind verkeerd wees,” skel sy na die een op sy sterfbed. “Ek bring jou terug en maak jou met my eie twee hande vrek! Dan kan jy maar soos ‘n lewende dooie swerf totdat jy weer aarde word. Net ‘n hopie vergete herinneringe van ‘n ruwe man met ‘n te kort humeur.” Deborah werk die gare in patrone in. Sal hy ooit enigsins oor sy sondes dink?

Maar sy het oorgenoeg tyd oor om aan al háár sondes deur die eeue te dink. Die een sonde wat groter as die ander is, dink sy, en vou haar tjalie stywer om haar. Sy probeer sy gesig onthou. Donker hare. Donkerbruin oë wat plooitjies trek wanneer hy werklik glimlag en toeknyp wanneer hy lag. Sproete wat so lig is dat jy hulle eers sien wanneer jy naby genoeg is om hom te soen.


‘n Onvergeeflike fout, dalk. Maar ‘n keuse wat sy weer sal maak.

Sy vryf haar vingerpunte oor die sy van die tjalie wat nooit klaar gehekel is nie. Die res is in fyn gare gewerk – al haar gunsteling patrone deurmekaar – en lyk soos kant. ‘n Herinnering aan die gelukkigste tyd in haar lewe. En toe word hy siek. En sy onthou dat sy nie soos die sterflinge is nie.

Die uil roep-roep weer en weer en sy sien hoe sit ou vuiluil die kamerlig aan. Asof dit die doodsvoël sal wegjaag. Die dood so saam met die donkerte sal weghou. Maar die gare raak minder. Deborah tel die skêr op en bring die lemme tot teenaan die gare. Hoekom word party so baie tyd gegee? En dan is daar kinders vir wie sy nog skaars die gare opgetel het en dan moet sy dit alweer knip. Partykeer kan sy nie anders om die ma s’n – wat so om die ander een verstrengel is – ook te knip nie. Maar is dit nie partymaal beter so nie? Dat daardie keuse gemaak word. Dat jy dit wíl maak. Sál maak. Pynverligting.

Haar susters weet ook van die moeilike keuses. Hulle verstaan dis anders as om deur die stad te beweeg en net die eersgeborenes te kies. Daar is nie so ‘n vaste patroon vir hulle nie. Hulle kan een minuut of ‘n honderd jaar saam met ‘n sterfling deurbring en wag vir die skoppensboer om op te daag.

Roep-roep-huil-huil weerklink die doodskreet bo die verkeer in die verte. Huil-huil roep die doodsvoël al haar herinnerings nader. Die sterfbed. Die reuk van medisyne. Bloed. Uriene. Pynkrete wat die uil s’n uitdoof regdeur die nag. Opium. Meer opium. Een hand wat vir ‘n oomblik die gare wil los om tog nie net nog ‘n bietjie meer medisyne te gee nie. Net ‘n bietjie te veel. ‘n Hart wat breek wanneer die hand die gare vasklem.

Die dekselse uil wat huil en roep en skree en net met die dood dreig in plaas daarvan om die skoppensboer nader te roep. In plaas daarvan om die sterfling se storie af te sluit.

Maar die tjalie is nog nie klaar nie en daar lê steeds gare langs haar en sy wil die steke lostorring en die tyd terugdraai. Maar nou is daar te veel pyn. Te veel gare. En alewig die doodsvoël wat roep.

En vuiluil hou net aan en aan. Onkruid vergaan tog nie. Jaar na jaar. Sonde na sonde. Sonde sonder om om vergifnis te vra.

En dan sien sy hom weer. Donker hare en oë wat lag en kreukel en ‘n sagte stem en gekreukelde lakens en goed wat sy nie wil onthou nie, maar wat vasgesteek het saam met die uil se roep wat haar hartsvlees met skerp kloue deurboor. Die aand wat die skoppensboer steeds ver was en die uil steeds krokodiltrane huil-huil roep tussen die pynkrete deur. Die aand toe sy besluit het die tjalie is ver genoeg gewerk. Die aand wat sý medisyne uitgedeel het en ‘n kus saggies op sy klam voorkop en mond gedruk het. Te veel medisyne. ‘n Laaste kus. Langs die gekreukelde bed met die laggende-oë-man gaan sit het en die gare net geknip het nog voor die patroon kaar was. Met ‘n laaste roep-huil het die uil gevlug. Seker maar om die skoppensboer te gaan haal.

Was dit moord? Dalk was dit. Die gare was nog nie op nie.

Die enigste skuld wat daar was, was dat sy dit nie vroeër gedoen het nie.

Hoekom dan nie ook onkruid nie? Dis tog daar om uitgeroei te word. Die verswelg net alles wat goed is om hulle.

Sy tel die skêr weer op. “Laat die skoppensboer maar laat wees.” Geruisloos sny die lem deur die lewensgare. Die huil-roep word stil. Twee liggevulde oë staar na haar.

“Ek moes dit al lankal gedoen het,” sê sy vir die doodsvoël. Maar hierdie keer voel sy nie verligting nie. Sy frommel die stuk gehekelde lap op en smyt dit op die plaveisel.

“Nou kom sit dan hier en roep vir my!” skree sy. “Ek het mos ook sondes om oor na te dink!” Trane maak alles wasem-swart voordat dit oor haar wange rol en van haar ken drup. “Mag ek nie ook vrede hê nie? Om godswil kom roep dan net hier ook! Hoekom moet ék so smeek om te sterf? Is ek nie die een wat die lewensgare knip nie? Word ek nie die vernietiger van ‘n wêreld elke keer as ek die gare knip nie?”
Asof hy weet wat sy gevra het, sweef die uil tot reg by haar. Hy kyk stip in Deborah se oë en roep weer drie keer.

“Ja, roep die skoppensboer! Ek wou al lankal gesterf het. Dáái aand moes hy my maar ook gevat het. Wat is ek nou? Net ‘n leë dop. Ek moes daai aand my eie gare saam met syne geknip het. Maar ek was te bang. ’n Ma sal ek saam met haar kind stuur, maar my eie gare hou ek verstrengel in my sak. Te bang om dit te knip. Te bang om enigiets daarmee te doen. Eintlik ook bang dit raak op.”

Sy haal die verstrengelde bol gare uit haar sak.

“Is dit sonde om net by hom te wil wees?” vra sy die uil. “Sê my, is dit? Was dit sonde om sy pyn op daardie manier te verlig? Is dié lewe, nou, my straf? Of het jy toe al die tyd geen wysheid nie?”

Sy tel die skêr op. “Of dalk maak dit nie meer vir my saak nie. Niemand luister na stories van uile en vrouens wat lewensgare weef en knip nie.” Sy druk die skêr in die bol wol in. “Vanaand is ek die skoppensboer. Vanaand kies ék wanneer iemand se tyd verby is.”

Sy knip.

Favourite Music Thursday Header

Favourite Music Thursday – “Piekniek vir twee”/”Picnic for two”

This Afrikaans song, “Piekniek vir TWEE” (“Picnic for two”), by TWEE (“Two”) is so beautiful and the music video really does it justice. I don’t even know if a translation of the lyrics is really necessary. (But there is an English translation below the video, don’t worry.)

Check out TWEE’s pages and channels!

Translation – “Picnic for two”

I would give everything, everything now
For shade under a peach tree,
A picnic for two
How is your afternoon and where do you want to be
Tell me about your victories, I know all the fear

And, of course, we would always know
Whether you remember or forget
But somewhere the answer will lie
Or so you said

I think we have to go to the farm
There’s dust in your hair and sweat on your cheek
I swear I love you and I reckon you know
I just yearn a bit for everything about us

Do you remember that morning with the thunder
You clung to my body, we were one then
Your smile save lives, well mine for sure
I wish I could explain how much I miss you

Afrikaans lyrics: Piekniek vir Twee
Ek sal nou alles, alles kan gee
Vir skadu onder ‘n perskeboom,
‘n piekniek vir twee
Hoe lyk jou middag en waar wil jy wees
Vertel van jou oorwinnings, ek ken al die vrees

En ons sal mos altyd weet
Of jy nou onthou of vergeet
Maar iewers sal die antwoord lê
Of so het jy gesê

Ek dink ons moet plaas toe gaan
Daar’s stof in jou hare en sweet op jou wang
Ek sweer ek is lief vir jou en ek reken jy weet
Ek verlang net so bietjie, na alles van ons twee

Onthou jy daai oggend met die donderweer
Jy’t vasgeklou aan my lyf, ons was toe een
Jou glimlag red lewens, wel myne beslis
Ek wens ek kon verduidelik hoe baie ek jou mis
(These I got from TWEE’s Facebook page.)

Rubble header photo

‘n Huis sonder mure

Die dag ná die stootskrapers lê die erf vol bourommel. Eenkant staan ‘n masjienmonster en maal die bakstene, wat eens die sitkamer gevorm het, fyn. Al die kuiers en teedrinkery. Al die begrafnisse en verjaarsdagpartytjies val in fyn rooi stof in die vorm ‘n miershoop. Van die stof beland in die wind wat dit opswiep en deurmekaar torring en teen die werkers se blou oorpakke laat plak.

Ek staan tussen hulle – bol gare in my hand – maar hulle kan my nie sien nie, het nog nie diep genoeg gegrawe om my graf te kry nie.

Sal hulle hierdie keer my liggaam vind, wonder ek. Daar in die hoek van die erf onder die groot boom wat nou ook stomp afgekap is. Die ruiseltakke wat uit my been en bloed gegroei het lê eenkant en vergete. Nou dood en net goed om ‘n vuur aan te steek. Die stukke is te klein om iets meer daarmee te doen. Gaan julle die keer diep genoeg grawe? Vra ek al weet ek hulle kan my nie hoor nie.

Of sal my beendere hierdie keer die bloedsteen van ‘n nuwe huis vorm om nooit tot ruste kom totdat ek waarlik begrawe is nie? Ek staar na die spookmure van die spookhuis met sy skimme van herinnerings wat te sterk is om slegs weg te vee. Teen die mure hang die skimme van portrette van langverlore mense. Op die vloere staan spookmeubels en speel skimkinders. Al die herinnerings wat ooit hier gemaak is, is hier gefokus. Skets die skimme soos hulle onthou word. Mooi, waserig. Party sal met tyd vergaan en met nuwes van die nuwe huise vervang word. Die bord is al klaar opgerig – spoggerige nuwe woonstelhokkies vir die stadsmense wat naby die werk wil wees en dit kan bekostig.

Die masjien spoeg nog rooi baksteenstof uit wat die wind wapper en waai en mense hulle rug laat draai.

In die strate ry karre verby. Eers een vir een, dan meer totdat hulle moet stilstaan in ‘n ry en wag vir hulle beurt by die robotte. Musiek speel terwyl hulle staar na die laaste bietjie werk wat vandag op die perseel gedoen gaan word. Party staar na die bord, besig om somme in hulle kop te maak. Hoeveel meer werk, hoeveel harder werk, hoeveel meer geld om hier ‘n gaatjie van hul eie te kan koop. En wonder saam met wie van hulle se skimme sal ek moet saamleef.